धुआरी

उदासीन मन
झाले का ये वेळी
आणिकांचे मेळी
सुख न ये

उसळले ढग
आभाळ भरून
आले अंधारून
जग सारे

कोसळे पाउस
सरीवर सरी
दाटली धुआरी
चोहुकडे

तुझा ये आठव
अश्या अवसरी
मूर्ति चितांतरी
उभी राहे

जगात राहून
जगास पारखा
आठवी सारखा
प्रेम तुझे

: अनिल